Top

Mama schrijft

Mama schrijft | Deel 1 – Oxytocine; knuffelhormoon of horror scenario?

Waar je blind vaart op je verloskundige en er op vertrouwt dat ze het beste met je voor heeft is het niet zo gek dat je, nadat je ligt na te puffen van je bevalling, die oxytocine via een infuus of als spuit in je been accepteert. Per slot van rekening vaar je op haar expertise. Ze gaf immers aan; “ dan zijn we een bloeding voor en je placenta drijf meteen uit”  Of je huisarts die adviseert, nadat je hebt aangegeven dat het “ niet zo lekker loopt” met je borstvoeding het toch echt beter is om die neusspray te nemen want dat stimuleert immers je toeschietreflex.  Of die inleiding met weeën opwekkers of de bevalling die (uiteindelijk) een keizersnede werd.  In...

Waar je blind vaart op je ver...

Lees verder

Mama schrijft | Hier rust Bluppie – En een harde les voor mij

* 7 januari 2017 - 30 juni 2020 * Na een welbewogen leventje hebben we Bluppie helaas gisteren begraven. 3 Jaar geleden gekocht bij de lokale tuin- en dierspeciaalzaak met de mededeling “ ze zijn niet meer zo fit maar misschien doet schoon water ze goed” was dat voor ons een uitdaging om ze weer “ op en top fit” te krijgen. En dat lukte, tot vandaag, na een kort ziektebed, Bluppie het leven liet. Ik leerde de afgelopen weken veel bij over sluierstaarten; Bluppie’s soort. Zo ben ik er achtergekomen dat veel sluierstaarten doorgefokte goudvissen zijn waar op anatomisch vlak weinig meer van klopt. En het dus eigenlijk enorm zielig is dat ze worden verkocht aan...

* 7 januari 2017 - 30 juni 20...

Lees verder

Mama schrijft | Over ouders en sporten en selectieclubjes

Ik vind er het mijne van; selectie teams, bij iedere willekeurige sport, bij kinderen onder de 12 jaar. Want welk kind kan voor die leeftijd zelf beslissen dat, dat écht is wat hij wil? Of zijn het vooral de te fanatieke vaders en moeders die in hun oogappel de nieuwe Messi, Naomi van As of Michaëlla Krajicek zien? Die een-net-iets-te-grote mond hebben en geregeld bij de jeugdcommissie aan de tafel staan en zodoende eigenlijk een club gedwongen wordt om hun kind in het eerste team te plaatsen. Zo, zijn die ouders in ieder geval stil.  Want laten we eerlijk zijn; hoeveel kinderen zijn er nou daadwerkelijk zó goed dat ze op dat niveau mee kunnen komen? Ik stuitte er vandaag in voetballand,...

Ik vind er het mijne van; sel...

Lees verder

Mama schrijft| En toen ging oma..

En toen ging oma, de liefste oma van mijn lieve vriendinnetje.. Oma was op, versleten. Oma had haar beste tijd gehad. Oma leefde samen met opa haar laatste jaren in een verzorgingshuis hier in het centrum. Drie kinderen heeft oma op de wereld gezet. Drie kinderen en een hele boel kleinkinderen en achterkleinkinderen. Oma hield van iedereen, stuk voor stuk, zo ontzettend veel. Zoals alleen oma’s dat kunnen. Onvoorwaardelijke liefde. We mochten al een tijdje niet meer bij oma in de buurt komen, met linten is het verzorgingstehuis hermetisch afgesloten. De schrale troost dat oma en opa elkaar in ieder geval nog hebben heelde een beetje onze wonden. Tot vorige week. Opeens ging het snel bergafwaarts met oma. En niemand...

En toen ging oma, de liefste ...

Lees verder

Blup in quarantaine – de waarde van een vissenleven

We hebben goudvissen, twee stuks. Blup en Bluppie. De kinderen kregen ze ongeveer een jaar geleden en ze zijn vanaf dag 1, ik kan niet anders zeggen, erg zorgzaam. Ze worden braaf iedere dag gevoederd en het vissenverblijf wordt regelmatig verschoond. Iedere ochtend begint steevast met een “ goedemorgen vissen” voor aanvang van het ontbijt. Als een van de kindjes zich even niet zo fijn voelt kiezen ze er heel bewust voor om gewoon even naar de vissen te kijken. Het geeft ze rust. Bluppie en Blup hebben we met korting gekregen, ze waren er slecht aan toe en er werd ons verteld dat ze misschien wel een opleving zouden krijgen als ze in schoon water terecht zouden komen. We betaalden...

We hebben goudvissen, twe...

Lees verder

Mama schrijft | Terug naar berichtgeving via de “old school” radio?

En dan zo, binnen een luttele week, verkeert een land in staat van crisis, zijn schappen leeg en mensen in paniek. Reële paniek? Zelf bedachte paniek? Door de voortdurende stroom aan (sociale) media berichten kun je er met geen mogelijkheid meer omheen. We zijn nou eenmaal kuddedieren; met een schaap over de dam volgt de rest vanzelf. Egoïsme viert hoogtij dagen. Waar we op school kinderen leren om samen samen samen alles te doen en te delen lijkt iedereen dit nu compleet te zijn vergeten. Angst is een slechte raadgever. En dat blijkt. De Nederlander laat zijn normen en waarden volledig varen.  Wat een dubbel gevoel brengt dit teweeg. In de basis wil iedereen, als vanzelfsprekend, goed voor zichzelf zorgen. Willen ze hun eigen kinderen...

En dan zo, binnen een luttele...

Lees verder

Mama schrijft | Op goede voet met je ex; utopie of droom?

Op goede voet met je ex; een utopie voor veel gescheiden ouders, een droom voor ieder kind. Wat zou het een rust geven voor kinderen van gescheiden ouders als hun ouders op goede voet met elkaar zouden kunnen leven. Geen tweestrijd in hun hoofdjes, geen loyaliteitsconflict. Dat ze niet op hun woorden hoeven te letten bij de ene, of rekening moeten houden met de gevoelens van de andere ouder. Dat ze gewoon zichzelf mogen en kunnen zijn.  ...

Op goede voet met je ex; een ...

Lees verder

Mama schrijft |”EN WAT ZEG JE DAN?”

Mijn nekharen gaan altijd spontaan overeind staan als ik een ouder dit tegen een kind hoor zeggen. Waar is het ongeforceerde gebleven? Laat een kind in zijn waarde. Door de kunst van het afkijken komt het allemaal heus goed. Nelleke Bos schreef weer een treffend stukje voor Kiind Magazine. Opgelaten ouders Ik moet het eerste kind nog tegenkomen dat spontaan de juiste frase uitkraamt. ‘Dank u wel” zit de eerste jaren nog niet in het repertoire, vermoed ik. Dus wat gebeurt er? Wijzelf, de opgelaten ouders, voeren de spanning op door ons kind te porren met een “En wat zeg je dan?”. Wij weten immers wel hoe het keurig en netjes moet! En we zijn goede opvoeders hoor! Dat zullen de bakker, groenteboer en de caissière...

Mijn nekharen gaan altijd...

Lees verder

Mama schrijft |” Een kind is nooit lastig”; je kind belonen of straffen dat doe je niet, zegt psychologe Nina Mouton

Nina Mouton. ‘Een kind schopt echt geen scène om het voor jou als ouder te verpesten. Denk dus niet: mijn kind is lastig. Wel: mijn kind heeft het lastig.’Beeld © Stefaan Temmerman U schiet ook weleens in een kramp als uw kleuter de hele supermarkt bij elkaar krijst? Goed nieuws: gezinspsychologe Nina Mouton (34) weet wat je dan vooral níét moet doen. ‘Koop je die bal toch, weet dan wel dat er thuis nog een crisis volgt.’ Alsof de duivel ermee gemoeid is. Maar deze mama heeft er net een gebroken nacht op zitten als ze een stralende Nina Mouton begroet. Zo’n nacht waarin je zieke kleuter onophoudelijk in je oor ligt te snurken, en – vastgeklampt aan je hoofd – bij elke...

Nina Mouton. ‘Een kind schopt...

Lees verder